تیتر اخبار | < بایگانی
همزمان با سالروز میلاد کریمه اهل بیت حضرت فاطمه معصومه(س):
دفتر مرجعیت علمی و دینی آیت الله العظمی جوادی آملی در یزد افتتاح شد
گفتاری از حجت الاسلام و المسلمین دکتر مرتضی جوادی آملی؛
ماه مبارک رمضان و احیاء حیات اجتماعی
در پی عقد تفاهم نامه همکاری های علمی پژوهشی، صورت گرفت:
ارتباط اینترنتی کتابخانه آستان قدس رضوی و بنیاد بین المللی اسراء
از بیانات آیت الله العظمی جوادی آملی؛
نقش موثر روزه در حل مشکلات مادی و معنوی

دیگر اخبار
دیدار رییس حوزه علمیه خراسان با آیت الله العظمی جوادی آملی

دیدار رییس حوزه علمیه خراسان با آیت الله العظمی جوادی آملی

سخنرانی آیت الله العظمی جوادی آملی در حرم رضوی

سخنرانی آیت الله العظمی جوادی آملی در حرم رضوی

اقامه نماز جماعت به امامت آیت‌الله العظمی جوادی آملی در حرم مطهر رضوی

اقامه نماز جماعت به امامت آیت‌الله العظمی جوادی آملی در حرم مطهر رضوی

بعثه آیت الله العظمی جوادی آملی در مدینه منوره

بعثه آیت الله العظمی جوادی آملی در مدینه منوره

دیدار تولیت آستان قدس رضوی با آیت الله العظمی جوادی آملی

دیدار تولیت آستان قدس رضوی با آیت الله العظمی جوادی آملی

سفر زیارتی و تبلیغی آیت الله العظمی جوادی آملی به مشهد مقدس

سفر زیارتی و تبلیغی آیت الله العظمی جوادی آملی به مشهد مقدس

نمایشگر دسته ای مطالب
شناسه : 19472145
از بیانات آیت الله العظمی جوادی آملی؛


پایگاه اطلاع رسانی اسراء: آیت الله العظمی جوادی آملی در تبیین نقش روزه در مبارزه با شیطان و نیز حل مشکلات مادی و معنوی انسان مرقوم داشتند: اگر كسي براي خدا روزه گرفت چون كارها به دست اوست مشكل را حل مي‏ كند. قرآن می فرماید ما كارها را براي افرادي كه در مسير مستقيم‏ اند، راحت مي ‏كنيم. اين راه را قرآن در اختيار ما گذاشته است؛ زيرا باطن روزه به قدري نيرومند است كه انسان را بر جهان طبيعت ـ به اذن خدا ـ پيروز مي‏ كند.

پايگاه اطلاع رسانی اسراء: آیت الله العظمی جوادی آملی در کتاب ارشمند حکمت عبادات در خصوص نقش روزه در حل مشكلات اظهار داشتند: از آنجا كه در مسير زندگي دشواري و مشكلات وجود دارد، دستور داده‏ اند در شدايد و مشكلات روزه بگيريد. يعني اگر ما در هر نمازي چند بار از خداي سبحان استعانت مي ‏كنيم و مي‏ گوييم ﴿إيّاك نعبد وإيّاك نستعين﴾ راه كمك‏ رساني را هم خدا بيان فرموده است. قرآن به ما آموخته كه: ﴿واستعينوا بالصّبر والصّلوة﴾[1]و اين صبر به «صوم» تفسير و تطبيق شده و در حديث آمده است كه: «إذا نزلت بالرّجل النازلة والشديدة فليصم»[2] هرگاه براي كسي مشكل يا حادثهٴ خاصي پيش آمد بايد براي دفع يا رفع آن روزه بگيرد.

ایشان ادامه دادند: اگر كسي براي خدا روزه گرفت چون كارها به دست اوست مشكل را حل مي‏ كند كه فرموده ‏اند: «يا مُسهّل الا قمور الصّعابِ»[3]. قرآن هم فرمود: ﴿وأمّا من أعطي واتّقي ٭ وصدّق بالحُسني ٭ فسنُيسِّره لليسري﴾[4] ما كارها را براي افرادي كه در مسير مستقيم‏ اند، راحت مي ‏كنيم. اين راه را قرآن در اختيار ما گذاشته است؛ زيرا باطن روزه به قدري نيرومند است كه انسان را بر جهان طبيعت ـ به اذن خدا ـ پيروز مي‏ كند.

ایشان روزه را سبب دعای فرشتگان براي روزه‏ دار و حل مشکلات وی معرفی کردند و بیان داشتند: فرشتگان موكلند كه براي روزه ‏داران دعا كنند: پیامبر فرمود[5] خداوند عدّه‏ اي از فرشتگان را مأمور كرده است تا براي روزه‏ داران دعا كنند و فرمود: جبرئيل (سلام‏ الله‌عليه) به من خبر داد، كه خداي سبحان فرموده، من فرشتگان را براي دعاي احدي موكّل نكردم، جز آنكه دعاي آنان را مستجاب مي‏ كنم. به همين جهت، فرشتگان را موكل فرمود، براي روزه‏ داران دعا كنند[6]. دعاي فرشته براي انسان، درخواست خير و خوبي براي وي است.

آیت الله العظمی جوادی آملی اذعان داشتند: آنچه را فرشتگان براي روزه‏ داران مسئلت مي‏ كنند، باطن روزه است. تا چه اندازه ما به باطن روزه مي‏ پردازيم كه نه تنها ظاهرمان روزه بگيرد و چيزي نخوريم و نياشاميم؛ بلكه سرّ و درون ما هم روزه بگيرد! نگذاريم خاطره‏ اي در دل خطور كند كه خدا نمي‏ پسندد. مبادا در دلْ بد كسي را بخواهيم. چنين نيست كه اگر خاطرات در دل عبور كرد، خداي سبحان نداند يا دل انسان تيره نشود. روزهٴ عوام، خواص و اخص با هم متفاوت است. اگر ما روزه گرفتيم و به اين فكر بوديم كه، خداي ناكرده، كسي را برنجانيم يا به مقام و جاهي برسيم يا نتوانستيم خود را آماده كنيم كه اگر به جاه رسيديم، تفاوتي براي ما نداشته باشد، باطن ما روزه نگرفته است و چون باطن روزه نگرفته به باطن روزه نرسيده‏ ايم.

منبع: کتاب حکمت عبادات اثر حضرت آیت الله العظمی جوادی آملی

پاورقی:


[1] ـ سورهٴ بقره، آيهٴ 45.

[2] ـ كافي، ج 4، ص 63.

[3] ـ جمله‏اي دعايي است كه در كلمات بزرگان حكمت آمده است.

[4] ـ سورهٴ ليل، آيات 5ـ 7.

[5] ـ روضة المتقين، ج 3، ص 228.

[6] ـ روضة المتقين، ج 3، ص 228.