تیتر اخبار | < بایگانی
در سالن همایش های بنیاد بین المللی علوم وحیانی اسراء:
آئین رونمایی از کتاب «تحریر الاصول» برگزار شد
آیت الله العظمی جوادی آملی در نشست دوره ای اساتید سطوح عالی حوزه:
تبیین نقش مرجعیت و حوزه های علمیه در مسائل سیاسی و اجتماعی
آیت الله العظمی جوادی آملی در جلسه درس تفسیر:
«قرآن» تمام ادیان آسمانی را در زمین تثبیت کرد

دیگر اخبار
لزوم ‌کسب شناخت و معرفت هر چه بیشتر نسبت به شخصیت علی علیه السلام

لزوم ‌کسب شناخت و معرفت هر چه بیشتر نسبت به شخصیت علی علیه السلام

اعتکاف جلوه گاه تعظیم بندگی الله

اعتکاف جلوه گاه تعظیم بندگی الله

زمینه تبادل علم و فرهنگ بین ایران و دیگر کشورها را فراهم آورید/ما پایبندی به امضا و تعهدات خود را از قرآن کریم آموختیم

زمینه تبادل علم و فرهنگ بین ایران و دیگر کشورها را فراهم آورید/ما پایبندی به امضا و تعهدات خود را از قرآن کریم آموختیم

نشست علمی «جایگاه قرآن در بین علوم اسلامی» در نجف اشرف برگزار شد

نشست علمی «جایگاه قرآن در بین علوم اسلامی» در نجف اشرف برگزار شد

دستی که برای خدا سجده کرده است، پیش دیگری دراز نمی‌شود

دستی که برای خدا سجده کرده است، پیش دیگری دراز نمی‌شود

پاسخ آیت الله العظمی جوادی آملی به پرسشی درباره اختصاص فضایی از مسجد به كتابخانه

پاسخ آیت الله العظمی جوادی آملی به پرسشی درباره اختصاص فضایی از مسجد به كتابخانه

نمایشگر دسته ای مطالب

شناسه : 16094204
آیت الله العظمی جوادی آملی:


پایگاه اطلاع رسانی اسراء: آیت الله العظمی جوادی آملی در جلسه درس تفسیر خود که به شرح و تفسیر آیات پایانی سوره مبارکه ملک اختصاص داشت بیان داشتند: راهنمای ما باید کسی باشد که ما را آفریده، نظام را آفریده، راه را آفریده، مقصد و مبدأ را آفریده و او کسی است که پیغمبر و امام(علیهما السلام) سخنگوی او هستند.

به گزارش خبرنگار پایگاه اطلاع رسانی اسراء: حضرت آیت الله العظمی جوادی آملی در جلسه درس تفسیر خود که به شرح و تفسیر آیات پایانی سوره مبارکه ملک اختصاص داشت بیان داشتند: بخش پایانی سوره «مُلک»، ضمن اینکه مسئله معاد را تبیین می‌کند، از توحید هم سخن به میان می‌آورد و با یک تمثیل این قسمت را شروع می‌کند: ﴿أَ فَمَنْ یمْشی‏ مُكِبًّا عَلی وَجْهِهِ﴾[1]؛ آیا کسی که سَر خم کرده و بدون تشخیص راه و چاه، دارد حرکت می‌کند و جایی را نگاه نمی‌کند و حرف کسی را هم گوش نمی‌دهد، به مقصد می‌رسد یا کسی که راهنما دارد و سمیع و بصیر است، هم راه و چاه را تشخیص می‌دهد و هم از مهندس راه کمک می‌گیرد؟!

ایشان ادامه دادند: از طرفی، راهنمای ما باید کسی باشد که ما را آفریده، نظام را آفریده، راه را آفریده، مقصد و مبدأ را آفریده و او کسی است که پیغمبر و امام(علیهما السلام) سخنگوی او هستند.

معظم له خاطرنشان کردند: صراط مستقیم را «امام مبین» می‌گویند؛ این ﴿إِنَّهُما لَبِإِمامٍ مُبینٍ﴾،[2] آن بزرگراهی  است که وقتی آدم وارد آن شد، دیگر سؤال نمی‌خواهد، مستقیماً او را به مقصد می‌رساند. امام را که امام می‌گویند، چون صراط مستقیم است. کسی با امام مأنوس باشد، دیگر سؤال نمی‌خواهد که کجا بروم؟! راه امام «أَنْتُمُ الصِّرَاطُ الْأَقْوَمُ»[3] است. اگر کسی با اهل‌بیت(ع) بود، دیگر لازم نیست از این و آن سؤال بکند که من کجا بروم؟! راه مستقیمی که انسان را به مقصد می رساند آنها هستند.

حضرت آیت الله العظمی جوادی آملی تصریح داشتند: اهل‌بیت(ع) از حقیقت قیامت باخبرند، لذا حضرت امیر می‌فرماید: «رائدُ القوْم‏ وَ الرائِد لَا یكْذِبُ أَهْلَه‏»،[4] ما پیشروی شما هستیم، ما تنها عالم به غیب نیستیم، بلکه ما به آنجا رفتیم و از آنجا باخبر شدیم و شما را نیز باخبر می‌کنیم؛ لذا فرمود دنیا فرزندی دارد، آخرت نیز فرزندی دارد: «لِكُلٍّ مِنْهُمَا بَنُونَ فَكُونُوا مِنْ أَبْنَاءِ الْآخِرَةِ وَ لَا تَكُونُوا مِنْ أَبْنَاءِ الدُّنْیا»[5] بکوشید تا فرزند بهشت باشید. اگر این مطلب را حضرت می فرماید، معلوم می شود که می‌شود انسان طرزی زندگی بکند که بهشتی به سر ببرد.

 

[1]. سوره ملک، آيه22.

[2]. سوره حجر، آيه79.

[3]. من لايحضره الفقيه، ج2، ص613.

[4]. شرح الأخبار في فضائل الأئمة الأطهار عليهم السلام، ج‏1، ص383.

[5]. نهج البلاغة(للصبحي صالح)، خطبه42.