تیتر اخبار | < بایگانی
آیت الله العظمی جوادی آملی در درس اخلاق بیان فرمودند:
ممكن نیست كسی خلاف كند و آبرویش نرود
آیت الله العظمی جوادی آملی در درس اخلاق بیان داشتند:
کلام ائمه(ع) تفسیر آیات قرآن است/ علاقه و محبت مردم به قرآن و عترت سرمایه است
حجت‌الاسلام والمسلمین مرتضی جوادی آملی:
آیت‌الله هاشمی، در هر موقعیتی بر اعتدال، تأکید داشت
حجت الاسلام و المسلمین مرتضی جوادی آملی:
وحی را به عنوان منبع اصیل معرفتی باور کنیم
همزمان با آئین رونمایی از دو کتاب «فطرت» و «معاد»؛
پیام آیت الله العظمی جوادی آملی به مراسم گرامیداشت وحدت حوزه و دانشگاه
شاخصه های برتری رسول اکرم بر پیامبران(3)؛
دو ویژگی خاص پیامبر گرامی اسلام(ص)

دیگر اخبار
آموزه های رفتاری امام سجاد(علیه السلام) در بیان آیت الله العظمی جوادی آملی

آموزه های رفتاری امام سجاد(علیه السلام) در بیان آیت الله العظمی جوادی آملی

دیدار پرفسور مولر و اعضای موسسه حکمت و فلسفه با آیت الله العظمی جوادی آملی

دیدار پرفسور مولر و اعضای موسسه حکمت و فلسفه با آیت الله العظمی جوادی آملی

چهارمین شماره «نشریه تخصصی علوم قرآن و تفسیر معارج» آماده چاپ شد

چهارمین شماره «نشریه تخصصی علوم قرآن و تفسیر معارج» آماده چاپ شد

پاداش های غیبی، ظهور و بروز روح بندگی است

پاداش های غیبی، ظهور و بروز روح بندگی است

اولین رکن یقین برای مومنان این است که دارای فطانت بیدار باشند/مومن نه زود باور است و نه دیر فهم!

اولین رکن یقین برای مومنان این است که دارای فطانت بیدار باشند/مومن نه زود باور است و نه دیر فهم!

پیام آیت الله العظمی جوادی آملی به سی و پنجمین دوره مسابقات بین المللی قرآن کریم

پیام آیت الله العظمی جوادی آملی به سی و پنجمین دوره مسابقات بین المللی قرآن کریم

نمایشگر دسته ای مطالب

شناسه : 8293547
علامه جوادی آملی تبیین فرمودند:


پایگاه اطلاع رسانی اسراء: اميرمؤمنان(ع) كمال آمادگي را براي بذل جان در قبال دستور پيامبر اعظم(ص) كه فرمان آن حضرت(ص) نيز مطاع بود داشت، همان‌طور كه حضرت اسماعيل(عليه‌السلام) چنين آمادگي محض را ارائه كرد.

پایگاه اطلاع رسانی اسراءـ سرویس دین و اندیشه: تاریخ بشریّت در شب اول ماه ربیع الأول، دو واقعۀ بسیار مهمّ، هجرت خاتم الأنبیاء(صلوات الله علیه) از مکه به مدینه  و بیتوتۀ سید الأوصیاء علی (سلام الله علیه) در بستر آن حضرت را نظاره گر است که هردوی آنها به نوبۀ خود همچون نسیم بهاری، بر پیکر جهان اسلام تازگی و طراوت خاصی می بخشد .

بنابر نقل های روایی معتبر از منابع شیعه و سنی ، نزول آیۀ(ومِنَ النّاسِ مَن یشری نَفسَهُ ابتِغاءَ مَرضاتِ اللّهِ واللّهُ رَؤفٌ بِالعِباد) را به حق در شأن مولی الکونین حضرت علی(ع) می دانند.

حضرت آیت الله العظمی جوادی آملی، مفسر بزرگ قرآن کریم و صاحب تفسیر تسنیم نیز در جلد دهم تفسیر خود جریان لیلة المبیت را نظیر تصدیق خداوند نسبت به رؤیای صادق حضرت ابراهیم(ع) قلمداد کرده و با اشاره به نقلی از مرحوم كاشف الغطاءِ در مقایسه‌ای میان شجاعت و شهامت امیرمؤمنان و حضرت سیدالشهداء(علیهما‌السلام)، چنین کتابت داشتند:

انطباق آیه مورد بحث بر جریان حضرت علی بن ابی‌طالب(علیه‌السلام) نظیر تصدیق خداوند نسبت به رؤیای صادق حضرت ابراهیم(علیه‌السلام) بود، زیرا امیرمؤمنان(علیه‌السلام) كمال آمادگی را برای بذل جان در قبال دستور پیامبر اعظم(صلّی الله علیه و آله و سلّم) كه فرمان آن حضرت(صلّی الله علیه و آله و سلّم) نیز مطاع بود داشت، همان‌طور كه حضرت اسماعیل(علیه‌السلام) چنین آمادگی محض را ارائه كرد. اگر قضای الهی بر خلاف تصمیم قریش رقم خورد خداوند حكم دیگری را تنظیم فرمود كه برابر آن حیات مجدّد حضرت علی(علیه‌السلام) امضا شده است.

معظم له در ادامه به نکته مهم دیگری بمناسبت همین واقعه مهم جهان اسلام اشاره داشته و آورده اند: كاشف الغطاءِ در مقایسه‌ای میان شجاعت و شهامت امیرمؤمنان و حضرت سیدالشهداء(علیهما‌السلام)، در جریان «لیلة المبیت» می‌فرماید:

شجاعت امیر مؤمنان، امام علی(علیه‌السلام) بیشتر و عجیب‌تر از شجاعت امام حسین(علیه‌السلام) در كربلاست، چون حسین بن ‏علی(علیه‌السلام) در روز عاشورا مسلّح بود و می‌كُشت و كشته می‌شد؛ ولی علی بن ابی‌طالب(علیه‌السلام) در شب بدون سلاح در بستر پیامبر اكرم(صلّی الله علیه و آله و سلّم) بدون كمترین هراسی آرمید، حال آنكه چهل مرد مسلح از چهل قبیله بر او حمله‌ور شدند؛ البته امام حسین(علیه‌السلام) نیز اگر در موقعیت امیرمؤمنان، علی(علیه‌السلام) قرار می‌گرفت، همان كار را می‌كرد؛ لیكن این جریان برای حسین بن علی(علیه‌السلام) به فعلیت نرسید.

روایت نزول این آیه شریفه در شأن امیرمؤمنان، امام علی(علیه‌السلام) را حافظ حسكانی در كتاب شواهد التنزیل به ده سند از اهل تسنن نقل كرده است؛ امّا شگفتا كه سیوطی در الدر المنثور این روایت مستفیض بلكه متواتر نزد علمای شیعه و اهل تسنن را نیاورده، با آنكه شاذ و نادرترین روایات را در آن كتاب گردآورده است. این نشانه فقدان ولایت نسبت به اهل بیت نبوت(علیهم‌السلام) است كه این‌گونه حقایق را كتمان می‌كند.

ایشان به تلاش معاندانی چون معاویه جهت حذف یا جعل احادیث در رد این فضیلت برای امیر مؤمنان(ع) نیز پرداخته و آورده اند:

عظمت فضیلتی كه این آیه برای امیر مؤمنان علی(علیه‌السلام) بیان می‌كند به ‏حدّی است كه برای دشمنان اهل بیت قابل تحمل نبود، آن‌سان كه معاویه (علیه الهاویه) در این‏ باره در صدد جنایتی بزرگ برآمد. ابن ابی الحدید معتزلی از استادش ابو جعفر اسكافی نقل می‌كند:

روایت شده است كه معاویه صد هزار درهم به سمرة بن جندب داد تا حدیثی را جعل كند كه آیات (ومِنَ النّاسِ مَن یعجِبُكَ قَولُهُ فِی الحَیاةِ الدُّنیا ویشهِدُ اللّهَ عَلی ما فی قَلبِهِ وهُوَ ألَدُّ الخِصام  وإذا تَوَلّی سَعی فِی الاَرضِ لِیفسِدَ فیها ویهلِكَ الحَرثَ والنَّسلَ واللّهُ لایحِبُّ الفَساد) در شأن علی بن‌بی‌طالب(علیه‌السلام) نازل شده است و آیه ( ومِنَ النّاسِ مَن یشری نَفسَهُ ابتِغاءَ مَرضاتِ اللّهِ واللّهُ رَؤفٌ بِالعِباد) در شأن ابن ملجم، قاتل امیرمؤمنان، علی(علیه‌السلام). آن منافق جنایت‏ پیشه ابتدا نپذیرفت؛ ولی سرانجام پذیرفت كه در برابر چهارصد هزار درهم چنین حدیثی را از پیش خود ساخته و روایت كند.لیكن همان‏طور كه انتظار می‌رفت هیچ‏كس این حدیث مجعول را نپذیرفت.