تیتر اخبار | < بایگانی
در سالن همایش های بنیاد بین المللی علوم وحیانی اسراء:
آئین رونمایی از کتاب «تحریر الاصول» برگزار شد
آیت الله العظمی جوادی آملی در نشست دوره ای اساتید سطوح عالی حوزه:
تبیین نقش مرجعیت و حوزه های علمیه در مسائل سیاسی و اجتماعی
آیت الله العظمی جوادی آملی در جلسه درس تفسیر:
«قرآن» تمام ادیان آسمانی را در زمین تثبیت کرد

دیگر اخبار
لزوم ‌کسب شناخت و معرفت هر چه بیشتر نسبت به شخصیت علی علیه السلام

لزوم ‌کسب شناخت و معرفت هر چه بیشتر نسبت به شخصیت علی علیه السلام

اعتکاف جلوه گاه تعظیم بندگی الله

اعتکاف جلوه گاه تعظیم بندگی الله

زمینه تبادل علم و فرهنگ بین ایران و دیگر کشورها را فراهم آورید/ما پایبندی به امضا و تعهدات خود را از قرآن کریم آموختیم

زمینه تبادل علم و فرهنگ بین ایران و دیگر کشورها را فراهم آورید/ما پایبندی به امضا و تعهدات خود را از قرآن کریم آموختیم

نشست علمی «جایگاه قرآن در بین علوم اسلامی» در نجف اشرف برگزار شد

نشست علمی «جایگاه قرآن در بین علوم اسلامی» در نجف اشرف برگزار شد

دستی که برای خدا سجده کرده است، پیش دیگری دراز نمی‌شود

دستی که برای خدا سجده کرده است، پیش دیگری دراز نمی‌شود

پاسخ آیت الله العظمی جوادی آملی به پرسشی درباره اختصاص فضایی از مسجد به كتابخانه

پاسخ آیت الله العظمی جوادی آملی به پرسشی درباره اختصاص فضایی از مسجد به كتابخانه

نمایشگر دسته ای مطالب

شناسه : 16281828


پایگاه اطلاع رسانی اسراء: آیت الله العظمی جوادی آملی در بخشی از پیام خود به آئین رونمایی از آثار مرکز پژوهشی دائرةالمعارف علوم عقلی اسلامی، به تبیین نگاه فلسفی به قاعده لطف پرداختند و بیان داشتند: اگر قاعده لطف از فلسفه مدد می‌گرفت و فلسفه سخنگوی قاعده لطف بود هم پُربارتر بود، هم ره‌آورد بیشتری داشت.

به گزارش خبرنگار پایگاه اطلاع رسانی اسراء: آیت الله العظمی جوادی آملی در بخشی از پیام خود به آئین رونمایی از آثار مرکز پژوهشی دائرةالمعارف علوم عقلی اسلامی، به تبیین نگاه فلسفی به قاعده لطف پرداختند و بیان داشتند: قاعده لطف اگر از فلسفه کمک می‌گرفت زنده می‌شد، همان‌طوری که مرحوم ملاعبدالرزاق لاهیجی بر آن است که قواعد کلامی ما شیعه‌ها مطابق با قواعد فلسفه است. اگر قاعده لطف از فلسفه مدد می‌گرفت و فلسفه سخنگوی قاعده لطف بود هم پُربارتر بود، هم ره‌آورد بیشتری داشت.

ایشان ادامه دادند: در قاعده لطف می‌گویند هر چه که «مقرّب إلی الله، مقرّب إلی الجنة، مقرّب إلی الطاعة» است، باید خدا بگوید. هر چه مبعّد از خداست و «مقرّب إلی النار» است، خدا باید بگوید. بنابراین امامت را و مانند آن را برابر قاعده لطف واجب می‌دانند؛ منتها بخشی از این قاعده به دست معتزله افتاد که شده «یجب علی الله»، بخش دیگرش که زنده و پویاست به دست شیعه و امامیه افتاد، که می‌گویند «یجب عن الله».

معظم له با اشاره به تفاوت دیدگاه قاضی‌القضات و زمخشری در موضوع قاعده لطف، اذعان داشتند: این نزاع همواره بین قاضی‌القضات و سایر متکلمان هست، گرچه قاضی‌القضات معتزلی می‌گوید «یجب»، به دنبال او زمخشری هم می‌گوید «یجب»؛ اما ـ متأسفانه ـ می‌گوید «یجب علی الله» ! ما امامیه می‌گوییم «یجب»؛ اما «یجب عن الله»؛ حتماً خدا این کار را می‌کند، نه اینکه باید بکند! چیزی در جهان نیست که بر خدا حکومت کند؛ زیرا ماسوای خدا معدوم محض است، معدوم حاکم نیست و اگر چیزی در جهان هست، فیض خداست که صادر «من الله» است و محکوم خداست، ﴿إِنِ الْحُكْمُ إِلَّا لِلَّهِ﴾،  چون محکوم الهی است، حاکم بر خدا نخواهد بود؛ پس ما «یجب علی الله» نداریم، حتماً «یجب عن الله» است؛ یعنی یقناً خدا این کار را می‌کند، یقیناً امام نصب می‌کند، یقیناً پیغمبر نازل می‌کند و یقیناً کتاب نازل می‌کند، نه اینکه باید این کارها را بکند؛ این بایدِ «عن الله» است نه بایدِ «علی الله»! و این فرق را چون معتزله نتوانست بازگو کند، به همین صورت در کتاب‌های کلامی هم آمده و احیاناً پس‌لرزه‌هایش به بعضی از شیعه‌ها هم رسیده است.