تیتر اخبار | < بایگانی
از بیانات آیت الله العظمی جوادی آملی؛
نقش موثر روزه در حل مشکلات مادی و معنوی
در سالن همایش های بنیاد بین المللی علوم وحیانی اسراء:
آئین رونمایی از کتاب «تحریر الاصول» برگزار شد

دیگر اخبار
کتاب تحریر نهج البلاغه آیت الله العظمی جوادی آملی آماده انتشار شد

کتاب تحریر نهج البلاغه آیت الله العظمی جوادی آملی آماده انتشار شد

رمضان بهترین فرصت برای دعا به درگاه الهی/دعاهای خود را در حوائج مادی خلاصه نکنید

رمضان بهترین فرصت برای دعا به درگاه الهی/دعاهای خود را در حوائج مادی خلاصه نکنید

آنچه در معرض زوال و تغيير است، نمی تواند جزای انسان باشد/ جزای روزه‏ دار، لقای حق است

آنچه در معرض زوال و تغيير است، نمی تواند جزای انسان باشد/ جزای روزه‏ دار، لقای حق است

حضور دفتر حضرت آیت الله العظمی جوادی آملی در بیست و هفتمین دوره نمایشگاه قرآن کریم

حضور دفتر حضرت آیت الله العظمی جوادی آملی در بیست و هفتمین دوره نمایشگاه قرآن کریم

مطمئن‌ترین و مستحکم‌ترین راه برای وصول به ساحت الهی، قرآن کریم است

مطمئن‌ترین و مستحکم‌ترین راه برای وصول به ساحت الهی، قرآن کریم است

در ماه رمضان از خداوند چه بخواهیم؟

در ماه رمضان از خداوند چه بخواهیم؟

نمایشگر دسته ای مطالب

شناسه : 16281828


پایگاه اطلاع رسانی اسراء: آیت الله العظمی جوادی آملی در بخشی از پیام خود به آئین رونمایی از آثار مرکز پژوهشی دائرةالمعارف علوم عقلی اسلامی، به تبیین نگاه فلسفی به قاعده لطف پرداختند و بیان داشتند: اگر قاعده لطف از فلسفه مدد می‌گرفت و فلسفه سخنگوی قاعده لطف بود هم پُربارتر بود، هم ره‌آورد بیشتری داشت.

به گزارش خبرنگار پایگاه اطلاع رسانی اسراء: آیت الله العظمی جوادی آملی در بخشی از پیام خود به آئین رونمایی از آثار مرکز پژوهشی دائرةالمعارف علوم عقلی اسلامی، به تبیین نگاه فلسفی به قاعده لطف پرداختند و بیان داشتند: قاعده لطف اگر از فلسفه کمک می‌گرفت زنده می‌شد، همان‌طوری که مرحوم ملاعبدالرزاق لاهیجی بر آن است که قواعد کلامی ما شیعه‌ها مطابق با قواعد فلسفه است. اگر قاعده لطف از فلسفه مدد می‌گرفت و فلسفه سخنگوی قاعده لطف بود هم پُربارتر بود، هم ره‌آورد بیشتری داشت.

ایشان ادامه دادند: در قاعده لطف می‌گویند هر چه که «مقرّب إلی الله، مقرّب إلی الجنة، مقرّب إلی الطاعة» است، باید خدا بگوید. هر چه مبعّد از خداست و «مقرّب إلی النار» است، خدا باید بگوید. بنابراین امامت را و مانند آن را برابر قاعده لطف واجب می‌دانند؛ منتها بخشی از این قاعده به دست معتزله افتاد که شده «یجب علی الله»، بخش دیگرش که زنده و پویاست به دست شیعه و امامیه افتاد، که می‌گویند «یجب عن الله».

معظم له با اشاره به تفاوت دیدگاه قاضی‌القضات و زمخشری در موضوع قاعده لطف، اذعان داشتند: این نزاع همواره بین قاضی‌القضات و سایر متکلمان هست، گرچه قاضی‌القضات معتزلی می‌گوید «یجب»، به دنبال او زمخشری هم می‌گوید «یجب»؛ اما ـ متأسفانه ـ می‌گوید «یجب علی الله» ! ما امامیه می‌گوییم «یجب»؛ اما «یجب عن الله»؛ حتماً خدا این کار را می‌کند، نه اینکه باید بکند! چیزی در جهان نیست که بر خدا حکومت کند؛ زیرا ماسوای خدا معدوم محض است، معدوم حاکم نیست و اگر چیزی در جهان هست، فیض خداست که صادر «من الله» است و محکوم خداست، ﴿إِنِ الْحُكْمُ إِلَّا لِلَّهِ﴾،  چون محکوم الهی است، حاکم بر خدا نخواهد بود؛ پس ما «یجب علی الله» نداریم، حتماً «یجب عن الله» است؛ یعنی یقناً خدا این کار را می‌کند، یقیناً امام نصب می‌کند، یقیناً پیغمبر نازل می‌کند و یقیناً کتاب نازل می‌کند، نه اینکه باید این کارها را بکند؛ این بایدِ «عن الله» است نه بایدِ «علی الله»! و این فرق را چون معتزله نتوانست بازگو کند، به همین صورت در کتاب‌های کلامی هم آمده و احیاناً پس‌لرزه‌هایش به بعضی از شیعه‌ها هم رسیده است.