پایگاه اطلاع رسانی اسراء: آیت الله العظمی جوادی آملی در بیاناتی که در مراسم افتتاحیه سی‌وسومین نمایشگاه بین‌المللی قرآن کریم نیز پخش گردید، قرآن تنها کتابی است که برای همه انسان‌ها در تمام اعصار پیام دارد. 

ایشان بیان داشتند: قرآن کريم نه تنها در بسياري از آيات فرمود قرآن کتاب جهاني است و براي جهانيان پيام دارد، بلکه آن پيام را در مائده و مأدبه علمي بيان کرده است. اگر کتاب جهاني است که است، اگر براي جهان پيام دارد که دارد، بايد مائده و مأدبه اش جهاني باشد. تنها چيزي که جهاني است و مشترک بين گذشته و آينده است مسئله فرهنگ است؛ انسان بداند از کجا آمد، به کجا مي رود، در چه شرايطي است، نظام سپهري چيست، روح انسان چيست، جامعه چيست.

معظم له بیان داشتند:  در قرآن کریم دو بخش از علوم یاد آوری شده است: یکی علوم متعارف است که ﴿وَ يُعَلِّمُهُمُ الْكِتَابَ وَ الْحِكْمَةَ﴾
 فقه و حقوق و اصول است و امثال آن وبخش ديگر از علوم قرآني اين است که در قرآن يک سلسله مسائلي است که نه در گذشته بود و نه در عصر فعلي هست و هيچ جايي غير از قرآن بيانگر آن علوم نيست. به وجود مبارک پيامبر(عليه و علي آله آلاف التحية و الثناء) فرمود تو با همه نبوغ و فروعي که داشته و داري، اگر قرآن نبود به آن علوم دسترسي پيدا نمی کردي و به جامعه بشري هم مي فرمايد شما هر چه رشد بکنيد و قدرت علمي پيدا کنيد، بدون قرآن به آن معارف بار نمي يابيد.

ایشان ادامه دادند: اين قسم دوم از ره آوردهاي خاص قرآن کريم است که هم به امت اسلامي بلکه به جهان بشريت اين حرف را دارد و هم به پيامبر که صدر و ساقه عالم مهمان او هستند. اين مضمون در چند جاي قرآن کريم آمده است؛ گذشته از ﴿وَ يُعَلِّمُهُمُ الْكِتَابَ وَ الْحِكْمَةَ﴾ فرمود: ﴿وَ يُعَلِّمُكُمْ مَا لَمْ تَكُونُوا تَعْلَمُونَ﴾. اين ﴿مَا لَمْ تَكُونُوا تَعْلَمُونَ﴾ در ادبيات تازي مشابه تعبيرات فارسي است که مي گوييم: «اگر اين نبود شما در هيچ جا نمي توانستيد ياد بگيريد»! فرمود: ﴿وَ يُعَلِّمُكُمْ مَا لَمْ تَكُونُوا تَعْلَمُونَ﴾؛ به وجود مبارک پيغمبر(عليه و علي آله آلاف التحية و الثناء) هم مي فرمايد: ﴿وَ عَلَّمَكَ مَا لَمْ تَكُن تَعْلَمُ﴾؛ خدا چيزي به تو آموخت که براي تو مقدور نبود که بدون وحي آن را ياد بگيري.

معظم له با بیان اینکه انسان موجود ابدی است و فرهنگ ابدی می خواهد، گفتند: انسان يک موجود ابدي است که هست که هست که هست! يک موجود ابدي فرهنگ ابدي مي خواهد؛ نه مي پوسد و نه از هستي خارج مي شود. درست است که انسان در قبر مي رود و بدن مي پوسد ولي انسان همچنان مسافر است به سوي ابد؛ از دنيا وارد برزخ مي شود، از برزخ وارد ساهره معاد مي شود و از آنجا _ان شاء الله_ وارد بهشت مي شود و براي ابد مي ماند؛ نه سال دارد نه ماه؛ نه زمان دارد نه زمين. انسان يک موجود ابدي است و يک موجود ابدي، فرهنگ ابدي مي خواهد.